Żółte i czerwone róże w wazonie

010081   Władysław Ślewiński [1856-1918] Żółte i czerwone róże w wazonie (oryg. "Roses jaunes et rouges dans un pichet"), 1912 r.
 olej na płótnie, wym:  60 x 43,2 cm (bez ramy); 73,8 x 57 cm (z ramą)
sygnowany na odwrociu, w lewym dolnym rogu:  "[pieczęć:] WŁADYSŁAW ŚLEWIŃSKI | ze spuścizny | POŚMIERTNEJ |  [odręcznie:] E. Ślewińska"
 
Obraz posiada opinię prof. Władysławy Jaworskiej, ekspertki twórczości Ślewińskiego (pod datą  17. października 2006 r.)
Reprodukowany w katalogu wystawy Ślewińskiego (W. Jaworska, Władysław Ślewiński 1854-1918, Wystawa monograficzna, Muzeum Narodowe w Warszawie 1983, nr kat. 283) oraz w publikacji W. Jaworskiej " Władysław Ślewiński", Warszawa 1991, s. 112.
Pochodzenie: ze zbiorów Eugenii Ślewińskiej; kolekcja Primel (Paryż); Marie-Louise Lagrange (Tours); Arthur G. Altschul (Nowy Jork)
 

Władysław Ślewiński [1856 Białynin, 1918  Paryż] - jeden z głównych przedstawicieli Młodej Polski. Studiował malarstwo w prestiżowej Académie Julian w Paryżu. Później nawiązał kontakty ze Szkołą Pont-Aven skupionej wokół postimpresjonisty Paula Gauguina. W 1910 roku osiadł na stałe w Bretanii, gdzie odwiedzali go m.in. Stanisław Ignacy Witkiewicz czy Tadeusz Makowski. Swoje prace wystawiał w Paryżu, Wiedniu, Lwowie, Krakowie. Jak pisała monografistka malarza, Władysław Jaworska „Można zaryzykować twierdzenie, że w martwej naturze i kwiatach wypowiedział się najpełniej i najbardziej osobiście. I to w sensie emocji, jak i malarskiego kunsztu. Na tle malarstwa polskiego należy Ślewiński – obok sporadycznie sięgających do martwej natury takich malarzy, jak: Józef Pankiewicz, Olga Boznańska, Leon Wyczółkowski – do pierwszych artystów uprawiających ten gatunek w takiej skali. Zasługą Ślewińskiego jest wprowadzenie do malarstwa polskiego martwej natury na zasadzie równouprawnionego z innymi rodzaju." (W. Jaworska, Władysław Ślewiński, Warszawa 1991, s. 82)

W tej kategorii szczególnie polecamy